haybe

hicran her evden
damıtırken kendini
saatlerce bekleyen bir
sevdaya dönüştürdü gözyaşları
azı azımsanmaz,
çoğu umursanmaz her yara
birer birer isyan ederken
sızlarken evvela
dönüşü göze alamazdı
uzak bu iş bana der
yarıladığı o yoldan
geriye döner giderdi.
anlamsız
işe yaramayan bir iç çekiş
renkli sokakların, ağrılı hikayelerine
kasveti çekerdi
çekilen her kasvet
kara dumanlara döner çıkardı
hakim olan sessizlik
yeni bir hikayeye daha evrilirdi
yeni bir belaya daha bulaşmadan..