hüsran

uzak Hayatların aşkına imreniyorum
Hayat'ın güzelliğine imreniyorum
imreniyorum ismail'in yüreğine
bütün beklentilerimden iğreniyorum

harflerim savaşmayı anımsayamıyor seni görünce
ve seni gördükçe körükleniyor bütün harp alevleri bütün kavgalar
bütün her şey ne varsa omuriliğinden sağlam bir darbe alıyor.
yatağını sırtında taşıyan
bir karınca oluyor yüreğim
eski tanışmaları hatırlayıp
tüm demirleri eritiyor sıcaklığıyla yüreğim
ama
içtiğim şey her neyse senin tadın yok
hayır bu dize kadar basit değilsin sen
sağ tarafımdaki meleğin bileğini oynatmasına vesile olucak iyilik kadar
o kadar dilimde dolanmayı
hayır haketmiyorsun sen.

gözüme bir kalemin nefes alışı takılıyor
kolumdaki saatimin duymadıkça sesini
yavaşlaması
lanet etmem kuşlara
(çünkü ben uçmayı bilseydim
yeryüzü neymiş umursamazdım)
bunun gibi basit şeyler takılıyor gözüme
senin detaylarında boğularak can vermek
yetmişken bana.
bir müzik
bir şiir
bir aşk
bir hüsran
bir kere çıkmak ana rahminden
saniyede binbir kere seni anmak
yetmişken bana.